​Leytin.

Venjulega og eiginlega ennþá tengi ég best við "Lone Wolf" en eitthvað annað dýr eða sem skilgreiningu á hegðun. Eftir tæp fimm ár í sjálfskipaðri útleggð af ýmsum ástæðum, sem kanski seinna koma í ljós, ákvað ég ásamt eiginmanni mínum að venda kvæði í kross og gerast útilegu-fólk. Höfum nú komið okkur sæmilega fyrir í íslenskri náttúru sem er geggjað. Líka þegar ég er rúmföst í útilegulífinu. Hins vegar rann upp fyrir mér í gærkveldi eftir göngu með miðju barnabarninu mínu að nú liti út fyrir að úlfurinn væri að spreyta sig meðal annarra. Meðal fólks sem sækist sjálfsagt í eitthvað svipað og ég geri. Að skipta um umhverfi. Jafnvel flýja sinn raunveruleika að einhverju marki en umfram allt að njóta lífsins, augnabliksins. En þá kem ég að aðalmálinu. Er ég að reyna verða "hjarðdýr" með fullri virðingu og án dóma á aðra svo það sé á hreinu. Hef bara alltaf verið "the odd one out" geta einfarar nokkurn tíma í raun orðið eitthvað annað en einfarar? Vil ég vera annað en einfari? Ætli niðurstaðan sé ekki bara einfarinn heldur áfram að gera sitt besta til að funkera í hjarðlífinu 🙃